Toon items op tag: hr tax

Een besluit van de Nederlandse belastingadministratie van 26 mei jongstleden is een mooie aanleiding om kort stil te staan bij een fiscale problematiek bij de pensioenopbouw waar (te) weinig aandacht aan wordt besteed.

Er is in de Frans-Italiaanse context een vrij unieke beslissing genomen door de Italiaanse overheid over de toepassing van de pensioenartikelen in het dubbelbelastingverdrag afgesloten tussen Italië en Frankrijk.

Koen Van Duyse bespreekt in zijn columns voor het magazine Trends actuele fiscale onderwerpen met een kritische pen. 

Blijkbaar vindt men er geen Nederlands woord voor, want birdnesting is in 2022 als Engelstalig woord in de Van Dale doorgedrongen. Het woordenboek omschrijft het als “een vorm van co-ouderschap, waarbij gescheiden ouders beurtelings in een huis verblijven waar hun kinderen permanent wonen”. De kinderen blijven na een echtscheiding dus in het nest wonen; de ene week woont de ene ouder bij hen, de andere week de andere ouder. Bij een echtscheiding zijn kinderen vaak het grootste slachtoffer, ook op lange termijn. Daarom kan birdnesting in veel gevallen de beste regeling zijn, omdat het de onmacht van de kinderen na een scheiding iets minder pijnlijk maakt.

Het hof van beroep van Antwerpen moest zich onlangs uitspreken over de fiscale behandeling van het onderhoudsgeld dat een van de ouders betaalde voor de kinderen: was die betaling wel een aftrekbare besteding? Het wetboek bepaalt dat onderhoudsgeld slechts fiscaal aftrekbaar is als het wordt betaald voor iemand die geen deel uitmaakt van het gezin. Anders gezegd: er kan niets worden afgetrokken voor betalingen binnen het gezin. De vraag is of een kind dat in het nest blijft wonen nog deel uitmaakt van het gezin.

De Dienst Voorafgaande Beslissingen , of de zogenoemde rulingcommissie, had daar in 2023 een negatieve beslissing over genomen. Volgens de dienst is het eigen aan birdnesting dat de kinderen deel blijven uitmaken van het gezin van de persoon die het onderhoudsgeld betaalt. Die verdwijdert zich alleen tijdelijk uit het gezin, en dus blijft die nog altijd deel uitmaken van dat gezin. De uitkeringen mochten van de rulingcommissie dus niet worden afgetrokken.

Maar de rulingcommissie is geen rechter en kan dus nooit het laatste woord hebben. Dat komt toe aan de rechters. Maar dat het ook voor hen geen eenvoudig onderwerp is, blijkt uit het feit dat de rechtbank van eerste aanleg van Antwerpen in 2017 nog het standpunt van de rulingcommissie deelde, maar in 2024 een ander oordeel velde. Tegen dat laatste vonnis tekende de belastingadministratie beroep aan, maar die kreeg nu nul op het rekest.

De administratie beriep zich op het Hof van Cassatie, dat het gezin in 1977 definieerde als een feitelijke toestand die gekenmerkt wordt door een huiselijk samenleven en samenwonen, zonder dat tijdelijke onderbrekingen zijn uitgesloten. Alsxde ouder zich soms tijdelijk verwijdert, belet dat niet dat het gezin blijft bestaan. De kinderen vormen in die interpretatie de kern van het gezin.

Maar het hof meent dat er moeilijk sprake kan zijn van een bestendig samenwonen in de voormalige gezinswoning als de ene ouder die niet mag betreden als de andere ouder er is. Dat gaat verder dan een louter tijdelijke onderbreking van het gezinsleven: het is een fundamentele verbreking van de gezinssituatie. Volgens het hof van beroep van Antwerpen is het onderhoudsgeld dus wel degelijk aftrekbaar: de kinderen maken geen deel meer uit van het gezin van de ouder.

Het zijn wijze rechters die oude wetgeving flexibel toepassen op hedendaagse situaties. Toen ik mijn carrière in 1989 op een klein notariskantoor begon, werd in geen enkel echtscheidingsdossier over die techniek nagedacht, laat staan dat die werd toegepast. Toen de wetgever, lang voordien, die tekst schreef, had hij birdnesting dus absoluut niet voor ogen. De aftrek werd dus nooit expliciet uitgesloten. De rechter heeft terecht beslist dat als de ouder het huis niet vrijelijk kan betreden ofxer kan verblijven, er geen sprake kan zijn van een duurzaam gezin.

Mijn traditionele tip voor minister van Financiën Jan Jambon: ga niet naar het Hof van Cassatie, verduidelijk de wet. Dan kan ook de rulingcommissie, al dan niet in een andere samenstelling, zonder zorgen positief beslissen.

In een arrest van 19 mei 2026 heeft het hof van beroep te Gent geoordeeld dat een ochtend- en namiddagploeg buschauffeurs hetzelfde werk doet qua inhoud en omvang. “Hetzelfde werk” mag niet zo eng gelezen worden dat alleen perfect identieke taken en werkomvang in aanmerking komen. Ook de klassieke vrijstelling ploegenarbeid vereist dus geen mathematische gelijkheid.

De influencers, content creators en vloggers schieten tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond. Hun aanwezigheid op sociale media en zelfs op nationale televisie gaat vaak gepaard met het verkrijgen van vergoedingen, geschenken, voordelen, enz. De daaraan gerelateerde fiscale verplichtingen worden vaak onderschat of (bewust) genegeerd.

Vanaf aanslagjaar 2026 zullen meer niet-inwoners met Belgisch onroerend goed een aangifte in de belasting van de niet-inwoners (“BNI”) moeten indienen door de afschaffing van de federale interestaftrek voor onroerende goederen die niet als eigen woning kwalificeren. 

Niet-inwoners met Belgisch onroerend goed moeten dus evalueren of zij vanaf aanslagjaar 2026 een BNI-aangifte moeten indienen.

Koen Van Duyse bespreekt in zijn columns voor het magazine Trends actuele fiscale onderwerpen met een kritische pen. 

Wij hebben op ons kantoor al ongeveer tien jaar een vitaliteitscomité. Een groep enthousiaste vrijwilligers die ons proberen aan te zet om 'van dat gat af te komen', om ons gezonder te doen eten (dat lukt helaas niet bij mij, ik ben daar allergisch voor) en om ons via wandeluitdagingen, padeltoernooien en loopwedstrijden meer te doen sporten. Een modern hr-beleid wil gezonde medewerkers en door gezamenlijk sporten de verbondenheid versterken. Kortom, een goede werkgever geeft om het welzijn van zijn medewerkers.

En waarover ging de nutteloze mediarel vorige week? Over sporten op het werk. In het bijzonder over sporten bij de federale overheidsdienst Financiën, in een collectieve fitnessruimte van minder dan 142.000 euro. Het leek wel het einde van de wereld. Waarom wijdt een krant daar een volle bladzijde aan? En toen moesten de fiscale analyses door would-be fiscalisten op sociale media nog losbarsten. Tijd om hier klaar en duidelijk de puntjes op de i te zetten.

Een eerste opmerking die de ronde deed, met een tikkeltje jaloezie: hopelijk betalen die ambtenaren daar wel belastingen op. De fiscale hoofdregel bevestigt dat in een eerste beweging inderdaad. Alles wat een werknemer krijgt als beloning voor zijn arbeid in dienst van een werkgever, is belastbaar. Een ambtenaar die op kosten van de overheid mag fitnessen, verkrijgt een beloning in natura omdat hij arbeid verricht voor zijn werkgever.

Maar sinds mensenheugenis bestaan belastingvrijstellingen van sociale aard. Eén ervan zegt dat indien het niet mogelijk is het door de verkrijger werkelijk verkregen bedrag vast te stellen, er geen belasting is. Welnu, de fitness staat open voor alle werknemers, de meesten maken er geen gebruik van, anderen wel. Men weet niet wie, hoe vaak of hoelang. Het is dus onmogelijk het werkelijk verkregen bedrag vast te stellen. Het voordeel is dus niet belastbaar. Die vrijstelling geldt zowel voor overheids- als voor privéwerknemers.

Een tweede opmerking was dat een fitnessabonnement dan ook maar aftrekbaar moet worden als beroepskosten voor ondernemingen en voor werknemers in de privésector. Daar is het antwoord genuanceerder. Voor een privéwerkgever die een fitnessruimte installeert en die geregeld ter beschikking stelt, zijn de kosten inderdaad niet aftrekbaar. Het is het oude, heel goede fiscale principe van de communicerende vaten: als iets niet belastbaar is bij de werknemer, dan is het niet aftrekbaar bij de werkgever, en omgekeerd. Welnu, het gebruik van de fitnessruimte is niet belastbaar, dus zijn de kosten niet aftrekbaar. Geldt dat ook voor een fitnessabonnement dat door de onderneming wordt (terug)betaald aan de werknemer of haar bedrijfsleider? Nee, dat is een persoonlijke uitgave en de (terug)betaling ervan is een belastbaar voordeel bij de genieter. En dus – de regel van de communicerende vaten – aftrekbaar bij de onderneming.

Als een ondernemer, een bedrijfsleider of een werknemer persoonlijk een fitnessabonnement neemt, kan die dat als beroepskosten in rekening brengen? Dat hangt ervan af. Een echt juristenantwoord. Normaal gesproken niet. Het is een privé-uitgave en die zijn niet aftrekbaar. Maar als de fitness ook voor beroepsdoeleinden wordt gebruikt, is die wel geheel of gedeeltelijk aftrekbaar. Als de winnaar van de Ronde van Vlaanderen in de winter zijn conditie weer op peil brengt in de fitness om de hoek, zijn die kosten voor de volle 100 procent aftrekbaar. Als een ondernemer twee keer per week gaat fitnessen en voor één sessie zijn rechterhand meeneemt om tegelijk de kansen en bedreigingen te bespreken, zal het abonnement wellicht voor de helft aftrekbaar zijn.

Ik sluit deze column traditioneel af met een advies aan de minister van Financiën. Jan Jambon, voer het plan niet af, ga ermee door! Wij hebben bekwame en gezonde ambtenaren nodig die meer op kantoor zijn dan thuis en die zich goed voelen op het werk.

Eind vorig jaar werden wetswijzigingen doorgevoerd om de bijzondere belastingstelsels voor ingekomen belastingplichtigen en onderzoekers (het expatstatuut) aantrekkelijker te maken (zoals toegelicht in onze eerdere nieuwsbrief).

Op 1 april 2026 werd een administratieve circulaire gepubliceerd waarin de fiscale administratie deze wijzigingen en hun inwerkingtreding toelicht. Daarbij wordt onder meer bevestigd dat de wijzigingen retroactief van toepassing zijn en dat bestaande loonstructuren retroactief kunnen worden aangepast, uiterlijk tot en met 30 juni 2026.

De wetswijzigingen creëren interessante opportuniteiten. Echter, elk geval vereist een zorgvuldige afweging, onder meer gezien de uiteenlopende fiscale en sociale zekerheidsbehandeling. Bovendien laat de circulaire een aantal vragen onbeantwoord, onder meer over de precieze draagwijdte van de deadline van 30 juni 2026.

Gisteren waren Pieter Souffriau en Koen Van Duyse te gast in de podcast Centen en Procenten van Trends, met als thema het grote dilemma van de meerwaardebelasting.

Pieter en Koen beantwoordden er een reeks vragen over dit uitermate actuele topic en lichtten de keuze en de gevolgen toe waarvoor beleggers staan: de inning van de meerwaardebelasting via de financiële instelling (opt-in) of de aangifte via de personenbelasting (opt-out).

In een arrest van 12 maart 2026 heeft het Europees Hof van Justitie beslist dat de opcentiemen ten laste van niet-inwoners het Europese Unierecht schenden. Deze heffing kan er immers toe leiden dat niet-inwoners zwaarder worden belast dan inwoners. Daardoor wordt het vrij verkeer van werknemers onterecht belemmerd.